Eiffeltoren-tickets: wat je moet weten voor je boekt

Wat je werkelijk betaalt, wat een ticket “zonder wachtrij” écht overslaat, hoe je een tijdslot kiest als je met de trein komt — en wat er in 1889 naast de toren stond, betaald door Nederland.

OfficialGuides is een gids voor onafhankelijke, gediplomeerde stadsgidsen. Wij zijn niet de officiële kassa van de Eiffeltoren — dat is toureiffel.paris, geëxploiteerd door SETE. De ticketlinks op deze pagina gaan naar een geautoriseerd doorverkoopplatform en zijn affiliatelinks; de prijs die jij betaalt verandert daar niet door.

De kassarij aan de voet van de toren. In het hoogseizoen ruim langer dan een uur — en het is maar één van de twee rijen die op je wachten.

De Eiffeltoren is een 324 meter hoog vakwerkmonument van smeedijzer op het Champ-de-Mars, aan de linkeroever van de Seine. Gustave Eiffel bouwde hem voor de Wereldtentoonstelling van 1889 en hij zou weer worden afgebroken; hij overleefde vooral omdat hij bruikbaar bleek als radiomast. Nu komen er ruim zes miljoen bezoekers per jaar — het drukstbezochte betaalde monument ter wereld.

Er zijn eigenlijk maar twee beslissingen: hoe hoog je gaat — de 2e verdieping op 115 meter of de top op 276 — en hoe je omhoog komt, met de lift of te voet. Prijs, wachttijd en de tijd die je boven doorbrengt volgen daaruit.

De twee rijen — en wat je ticket écht overslaat

Dit is het slechtst uitgelegde punt van het hele bezoek, en de reden dat mensen die extra betaalden alsnog staan te wachten.

Aan de voet van de toren zijn twee aparte rijen.

1. De kassarij. Dat is die op de foto’s, en die bestaat alleen voor wie op de dag zelf aan het loket koopt. Elk vooraf gekocht ticket — officieel of doorverkoop, goedkoop of duur — slaat die volledig over. Je hebt daar geen duurder product voor nodig. Je hebt nodig dat je van tevoren iets hebt gekocht.

2. De veiligheidscontrole. Iedereen gaat zonder uitzondering door de detectiepoort en tassencontrole binnen het hek, net als op een luchthaven. Die slaat geen enkel ticket over. Reken in het seizoen op 10 tot 20 minuten en reis licht: koffers en grote tassen worden bij de ingang geweigerd en er is geen bagagedepot bij de toren.

Als een aanbieding dus “zonder wachtrij” belooft, gaat het over de eerste — die je officiële ticket van €23,50 al vermeed. Wat je met de meerprijs werkelijk koopt, is een van deze drie dingen: iemand die je opvangt en door de toegang loodst, een gegarandeerde plek op een datum die de officiële site als uitverkocht toont, of een pakket met iets erbij — een maaltijd, een boottocht, een gids. Dat kan het waard zijn. Sneller naar binnen op zichzelf is het niet.

Welke van de vier pilaren is de jouwe

De toren heeft vier pilaren — Noord, Zuid, Oost en West — en je ticket wijst je een specifieke ingang toe. Lifttickets gaan meestal via de oostzijde, traptickets via de zuidzijde, en het terrein is omheind: onderdoor steken kan niet. Om de voet heen lopen kost tien tot vijftien minuten die rechtstreeks van je tijdslot afgaan.

Kijk voordat je vertrekt welke ingang op je ticket staat en wees er zo’n 15 minuten voor het begin van je tijdvak. De officiële toegangskaart noemt Ingang 1, Allée des Refuzniks, aan de kant van Bir-Hakeim — die komen metroreizigers als eerste tegen. Controleer het toch op je eigen boeking.

Een uur te vroeg komen helpt niet: je wordt teruggestuurd. De praktische marge is ongeveer een half uur en hangt af van de drukte die dag.

De top of de tweede verdieping?

De top op 276 meter is niet gewoon hoger, het is iets anders: een echt 360°-panorama, het gereconstrueerde kantoor van Gustave Eiffel met de wassen beelden van Eiffel, zijn dochter Claire en Thomas Edison, de lichtbundel die ’s nachts over Parijs strijkt en een kleine champagnebar. Het is ook de verdieping die het eerst uitverkoopt en bij wind het eerst sluit.

De 2e verdieping op 115 meter is de praktische keuze, en opvallend veel mensen die terugkomen geven er de voorkeur aan. Je zit dicht genoeg om de stad te lezen: de koepel van de Invalides, de Arc de Triomphe, de bochten van de Seine, Montmartre op zijn heuvel. Vanaf de top vlakt Parijs af tot een grijze plattegrond. Goedkoper, het loopt vlotter door, en met kleine kinderen of moe gezelschap de verstandige keuze.

Vanaf 276 meter is het panorama compleet — maar de stad leest als een kaart. Velen vinden het platform op 115 meter leesbaarder.

De lift of de trap

De trap naar de 2e verdieping is 674 treden dwars door het ijzer en, voor €14,80, de goedkoopste manier om het monument binnen te komen. Het is ook de enige manier om de constructie echt te zien: de klinknagels, de kromming van de bogen, het gevoel in een ingenieurswerk te staan in plaats van op een uitkijkplatform. Een redelijk fitte volwassene doet er met pauzes 30 tot 45 minuten over.

Twee kanttekeningen. De traptoegang sluit een stuk eerder dan de liften, buiten het seizoen vaak al aan het begin van de avond, en kan bij slecht weer dicht blijven. En er bestaat geen ticket meer waarmee je te voet helemaal naar boven kunt: de trap eindigt op de 2e verdieping en de top bereik je uitsluitend met de lift. Het combiticket van €28,00 — trap omhoog en daarna de toplift vanaf de 2e verdieping — is de goedkoopste route naar 276 meter.

De lift werkt bij elk weer en is de enige route voor kinderwagens en bezoekers met beperkte mobiliteit. Hij gaat van de begane grond naar de 2e verdieping, waar je overstapt op de aparte toplift.

Kom je met de trein? Kies je tijdslot andersom

Vanuit Nederland en Vlaanderen is Parijs met de directe trein een kwestie van een paar uur, en dat verandert de logica van dit bezoek volledig. Je komt niet met een week aan waarin je kunt schuiven — je komt met één dag, of met een lang weekend waarvan de randen vastliggen. De Eiffeltoren werkt met tijdslots die niet meebewegen met een vertraagde trein, en tickets worden niet terugbetaald.

De praktische volgorde is daarom omgekeerd. Kijk eerst wanneer je trein aankomt en wanneer de laatste directe terugreis vertrekt, en kies pas daarna een tijdslot. Concreet:

• 🚄 Dagtrip. Reken op minstens twee uur tussen aankomst op Gare du Nord en je slot: uitstappen, metro, veiligheidscontrole. Een slot in de late ochtend of vroege middag is realistisch. Een avondslot voor de top is dat niet — de laatste directe terugtreinen vertrekken in de vroege avond, en zonsondergang valt in de zomer pas rond 22:00.
• 🌙 Wil je de toren juist in het donker? Dan is één overnachting eigenlijk voorwaarde. Het fonkelen begint pas na zonsondergang, en dat is van mei tot augustus later dan de laatste trein.
• 🧳 Bagage. Bij de toren is geen bagagedepot en grote tassen worden geweigerd. Kom je rechtstreeks van het station, laat je koffer dan in een bagagekluis op het station of eerst bij het hotel.

Van Gare du Nord naar de toren is het simpelst met metrolijn 4 naar Montparnasse-Bienvenüe en daar overstappen op lijn 6 naar Bir-Hakeim; reken op zo’n 35 tot 40 minuten. Alternatief: lijn 4 tot Strasbourg-Saint-Denis en verder met lijn 9 naar Trocadéro, wat een mooiere aankomst geeft. Eén enkeltje dekt de hele rit, inclusief overstap.

Openingstijden en sluiting bij wind

De toren is elke dag van het jaar open, zonder vaste sluitingsdag. De tijden zijn seizoensgebonden:

• Half juni tot begin september: ruwweg 09:00 tot 00:45, laatste rit naar de top rond 23:00.
• De rest van het jaar: ruwweg 09:30 tot 23:00 met de lift, laatste toegang rond 22:30. De trap sluit veel eerder, vaak tussen 18:00 en 18:30.

De 2e verdieping op 115 meter — dicht genoeg om de gebouwen beneden te herkennen, en dat is precies wat op de top ontbreekt.

Wat planning vraagt is de top. Het is een open platform boven op een metalen constructie en die sluit zonder aankondiging bij harde wind, onweer en soms bij ijzel: de toren beweegt bij wind licht mee, dat zit in het ontwerp, en de exploitant legt de topliften stil lang voordat het een veiligheidskwestie wordt. Daar komt gepland liftonderhoud bij, meestal in de rustige weken van januari en februari. Gebeurt het tijdens je bezoek, dan wordt er niet terugbetaald: je blijft op de 2e verdieping.

Daaruit volgen twee dingen. Is de top de reden van je reis, controleer dan op de dag zelf de status op de officiële site of in de app. En heb je speling, plan de top dan aan het begin van je verblijf, niet op de laatste avond.

Hoe kom je bij de Eiffeltoren

Het officiële adres is 5 Avenue Anatole France, 75007 Parijs, aan het Champ-de-Mars. Openbaar vervoer is de verstandige keuze; verkeer en parkeren in de buurt lonen niet.

• 🚇 Metrolijn 6 naar Bir-Hakeim: het dichtstbijzijnde station, geen tien minuten lopen naar Ingang 1. Het bovengrondse deel van lijn 6 levert onderweg een van de mooiste gratis uitzichten van Parijs.
• 🚇 Metrolijn 9 naar Trocadéro: een kwartier lopen, aan de overkant van de rivier. Het omweggetje loont: hier maak je de foto, en je loopt frontaal op de toren af via de trappen van het Palais de Chaillot.
• 🚇 Metrolijn 8 naar École Militaire: vijftien minuten, over de hele lengte van het Champ-de-Mars.
• 🚆 RER C naar Champ de Mars–Tour Eiffel: op een paar passen van de zuidelijke pilaren.
• 🚌 Bussen 42, 69, 82 en 87 stoppen op enkele minuten van de voet.

⚠️ Zondagen zonder metro, september tot november

Controleer dit voordat je een bezoek op zondag vastlegt. Vanwege moderniseringswerkzaamheden is lijn 6 op zeven zondagen dit najaar onderbroken tussen Charles de Gaulle–Étoile en La Motte-Picquet–Grenelle, waardoor Bir-Hakeim, het dichtstbijzijnde station, dicht is. De data: 6 en 20 september, 4, 11 en 18 oktober, en 8 en 22 november 2026. Op het gesloten traject rijdt een vervangende bus en buslijn 73 wordt versterkt.

Valt je bezoek op zo’n zondag, reken dan niet op Bir-Hakeim: neem Trocadéro (lijn 9), wat sowieso de mooiere aankomst is, École Militaire (lijn 8) of de RER C. Tel een kwartier op bij wat je app aangeeft — je tijdslot wacht niet op vervoersproblemen.

Het Javaanse dorp: wat er in 1889 naast de toren stond

Bijna niemand vertelt dit, en voor een Nederlandse bezoeker verandert het wat je van boven ziet.

De Eiffeltoren stond er niet alleen. Hij was de toegangspoort van de Wereldtentoonstelling van 1889, die het hele Champ-de-Mars vulde met paviljoens. En de op één na grootste publiekstrekker van die tentoonstelling — direct na de toren zelf — was een Nederlandse inzending: le village javanais, een nagebouwde kampong uit Nederlands-Indië.

Het dorp stond op het koloniale terrein en was een uitzondering: alle andere nagebouwde dorpen kwamen uit Franse koloniën. Het concept was overgenomen van het Nederlandse koloniale paviljoen op de Amsterdamse tentoonstelling van 1883. Er stonden bamboehuizen uit verschillende streken, en ongeveer zestig mensen uit Java en Sumatra toonden er ambachten, dans en muziek. De entree was 50 centimes en er kwamen 875.000 bezoekers.

Het is belangrijk om te benoemen wat dit was: mensen werden er tentoongesteld, als etnografische bezienswaardigheid, in een decor dat door anderen was bedacht en verhandeld. Dat is geen randnotitie bij het verhaal — dat is het verhaal. Bij de tentoonstelling waren in totaal zo’n zeshonderd mensen uit koloniale gebieden op die manier “geëxposeerd”.

En toch had het een gevolg dat niemand had voorzien. Onder de vaste bezoekers van het Javaanse dorp waren Paul Gauguin, Émile Zola, Edmond de Goncourt — en de jonge componist Claude Debussy, die daar voor het eerst Javaanse gamelan hoorde. Wat hij hoorde liet hem niet meer los: hij zei later dat het contrapunt van die muziek dat van Palestrina kinderspel deed lijken. De klankwereld van de Franse muziek van de decennia daarna is er hoorbaar door veranderd.

Twee dingen vanaf de 2e verdieping. Kijk naar het westen, over het gras: daar, in de richting van de Seine-bocht, lag het koloniale terrein waar de kampong stond. En let op wat er nog is: niets. De paviljoens waren tijdelijk en zijn allemaal afgebroken. Het enige bouwwerk dat de sloop overleefde was juist het bouwwerk dat als eerste weg zou gaan — de toren waar je op staat.

Nog één Nederlandse voetnoot uit dezelfde tentoonstelling, van een heel andere orde: Heineken won er een Grand Prix voor zijn bier.

Eten op de toren

Er zijn drie verschillende dingen, die je beter niet door elkaar haalt. Madame Brasserie op de 1e verdieping is een restaurant met bediening waarvan de reservering de lifttoegang omvat: het bezoek wordt een maaltijd en de ticketrij is je probleem niet meer. Le Jules Verne op de 2e verdieping is het sterrenrestaurant — weken vooruit reserveren en de prijs navenant. Daarnaast zijn er buffetten en bars op de 1e en 2e verdieping en de champagnebar op de top, voor wie alleen een broodje of een glas met uitzicht wil.

Een restaurantreservering is geen ticket voor de hogere niveaus: die brengt je naar de eigen verdieping. Wil je daarnaast naar de top, dan is dat een apart ticket.

De toren zonder ticket

Een ticket koopt het uitzicht vanaf de toren. Het uitzicht op de toren — dat van ieders foto’s — is gratis, en veel mensen halen daar meer uit.

• ✨ Het fonkelen. Na zonsondergang flitsen 20.000 lampen elk heel uur vijf minuten lang, tot 23:00 (later in de hoogzomer). Gratis vanaf elk punt met zicht, en het betrouwbaarste mooie moment van een Parijse avond.
• 📸 Trocadéro. Het terras van het Palais de Chaillot geeft het klassieke frontale beeld. Druk en vol straatverkopers, maar de compositie is onverslaanbaar — vroeg in de ochtend heb je het bijna voor jezelf.
• 🌿 Champ-de-Mars. Het gras erachter, waar Parijzenaars daadwerkelijk zitten. Het mooist in het uur voor zonsondergang.
• 🌉 Pont de Bir-Hakeim. De brug met twee niveaus en de metro erboven: het diagonale beeld dat fotografen zoeken, en veel rustiger dan Trocadéro.
• 🏛️ Rue de l’Université 29. De toren ingelijst aan het eind van een smalle haussmanniaanse straat, vijf minuten van de voet. Meer een truc van bewoners dan een uitkijkpunt.

Met een gezin en een strak budget is een trapticket van €14,80 voor één volwassene plus een avond op het Champ-de-Mars voor iedereen een volstrekt verdedigbaar plan. Niemand hoeft €150 uit te geven om van dit monument te genieten.

Ticketprijzen

Dit zijn de officiële tarieven die exploitant SETE vaststelt, en ze gelden online net zo goed als aan de kassa. Boeken op de officiële site kost geen toeslag — daarom hoort die altijd je eerste halte te zijn.

Jongeren van 12 tot 24 betalen ongeveer de helft van het volwassenentarief en kinderen van 4 tot 11 ongeveer een kwart, binnen een bandbreedte van €3,80 tot €18,40. Kinderen onder de 4 gaan gratis naar binnen, maar hebben wel een ticket van nul euro nodig, omdat de liftcapaciteit per persoon wordt geteld. Bezoekers met een handicap en één begeleider krijgen op vertoon van een bewijs een gereduceerd tarief — gereduceerd, en niet gratis zoals in het Louvre of Versailles. De korting hangt hier af van leeftijd, niet van woonplaats: de gratis toegang voor EU-inwoners onder de 26, bekend van de Franse nationale musea, geldt op de toren niet. Dit zijn de geldende officiële tarieven; controleer het exacte bedrag bij het afrekenen.

Als de officiële site uitverkocht is

Officiële lifttickets komen ongeveer 60 dagen van tevoren vrij en traptickets ongeveer 40 dagen. De tijdslots voor de top rond zonsondergang gaan het eerst weg. Zijn jouw data leeg, dan hebben doorverkoopplatforms eigen contingenten, meestal met iemand die je opvangt en de toegang regelt. Je betaalt meer dan het officiële tarief voor die service, niet voor sneller naar binnen.

Doorverkoopprijzen variëren met datum en vraag en worden actueel getoond bij het boeken. Geen enkel ticket, tegen welke prijs dan ook, slaat de veiligheidscontrole over.

Praktische tips

• 🎒 Reis licht. Koffers en grote tassen worden geweigerd en er is geen bagagedepot op het terrein.
• 📱 Ticket op je telefoon. Het is een QR-code met tijdslot, die op meer dan één punt wordt gescand.
• 🪪 Legitimatie voor kortingstarieven. Leeftijd wordt bij de controle gecheckt, net als het bewijs van een handicap.
• 🚫 Ter plekke upgraden kan niet. Een ticket voor de 2e verdieping blijft dat — twijfel je, kies de top bij aankoop.
• 🧥 Kleed je op de hoogte. De top is open en merkbaar kouder en winderiger dan beneden, ook in juli.
• 🕒 Reken twee tot drie uur voor het bezoek zelf, meer voor een maaltijd of het fonkelen.

Hoe de toren in de rest van je reis past

De toren is hooguit een halve dag en ligt ver van de musea op de rechteroever. Stel je een route samen: het Louvre werkt met dezelfde tijdslotlogica en verdient een eigen ochtend in plaats van achter de toren geplakt te worden; onze gids voor Louvre-tickets legt het dubbele tarief van januari uit en via welke ingang je het best binnenkomt.

Veelgestelde vragen